Coraz popularniejszą metodą przywracania starych książek szerszej publice jest digitalizacja starodruków, a także książek wydanych przed 1976 roku, czasopism i gazet codziennych. Zazwyczaj dzieje się tak, gdy wygasną prawa autorskie oraz majątkowe prawa autorskie, które po śmierci autora przechodzą na własność spadkobierców. Zazwyczaj w Polsce i w większości krajów Unii Europejskiej okres ten wynosi 40 lat, choć czasem wydłuża się do 70 bądź zachodzą inne regulacje wynikłe z testamentu autora. Digitalizacja przywraca czytelnikom druki, których nie można nigdzie zakupić ani nawet wypożyczyć. Dzięki temu każdy może na własnym komputerze ściągnąć plik z daną gazetą wydawaną przed stu laty (czasem za drobną opłatą). Można także korzystać z bibliotek cyfrowych, a w razie potrzeby wydrukować daną pozycję. Digitalizacja umożliwia także zobaczenie w wersji on-line lub po prostu cyfrowej pierwszych wydań danych książek z oryginalną okładką, układem graficznym, ortografią i interpunkcją, a czasem także z odręcznymi notatkami właściciela, często znanej osoby. Zazwyczaj takie dokumenty w postaci cyfrowej przedstawione są jako bit mapy, nie dokumenty tekstowe. Dzięki temu możliwe jest zobaczenie oryginalnego wydania, jednak ma to także swoje wady – nie można automatycznie wyszukać danej frazy, a przy tym sam plik zajmuje sporo miejsca ze względu na wysoką jakość grafiki. Oczywiście, można samemu zmniejszyć rozmiar dokumentu, ale tym samym maleją jego właściwości i czytelność. Jednak przydaje się to nie tylko w przypadku starodruków, ale też cennych map, grafik i rysunków, które można przeglądać na własnym sprzęcie.